Τα πρωτάκια

Ξεσκολισμένοι πια οι μαθητές, καμιά αμηχανία δε δείχνουν μπροστά στις κάμερες που, τηρώντας ένα έθιμο συνομήλικο της τηλεεποχής μας, σπεύδουν την πρώτη μέρα του σχολικού έτους, για να καταγράψουν χαμογελαστές φατσούλες και φράσεις που άλλοτε τις συντάσσει η αγία αφέλεια κι άλλοτε τις βαρυφορτώνει ένα μεγαλίστικο ύφος που λες και το δανείζονται τα παιδιά από τους «αυτόπτες μάρτυρες», οι οποίοι συχνάζουν στα κανάλια για να πουν πως «άκουσαν ένα φοβερό κρότο». Και τα πρωτάκια, τουλάχιστον τα πρωτάκια των πόλεων, κι αυτά, παρά τα έξι μόλις χρονάκια τους, καμιά αμηχανία δε δείχνουν ποιος ξέρει πόσες ώρες έχουν περάσει κολλημένα στον καναπέ να βλέπουν τα σίριαλ, προπάντων εκείνα που χρησιμοποιούν σαν δόλωμα την παρουσία ενός παιδιού ή ποιος ξέρει πόσες φορές ζήλεψαν (ή καθοδηγήθηκαν να ζηλέψουν) το πιτσιρίκι που πρωταγωνιστεί σε κάποια διαφήμιση και που το εμπορεύσιμο τελικό χαμόγελό του έχει κοστίσει ένα σωρό φωνές, ανάμεικτες με παρακάλια και «προεκλογικές» γονικές υποσχέσεις. Οι όχι και πολύ παλαιότερες γενιές χρειάστηκε να περάσουν τα σαράντα τους για να βρεθούν στο πέλαγος των πληροφοριών, και χωρίς ιδιαίτερα ανθεκτικό σωσίβιο στη διάθεσή τους. Η σημερινή πιτσιρικαρία, μπουκωμένη, έχει προλάβει να αποκτήσει διεθνή, οικουμενικά χαρακτηριστικά, πριν καν μάθει την αλφαβήτα της. Καταναλώνει τις ίδιες βίαιες ή αφελώς προσηλυτιστικές ταινίες, σε όποιο μέρος της «ανεπτυγμένης» ανθρωπότητας κι αν τη βλέπει ο ήλιος, πολύ γρήγορα αντιμετωπίζει το ίδιο «τραγικό» δίλημμα (Κόκα ή Πέπσι;) που βραχυκυκλώνει τα Αμερικανάκια, τα Εγγλεζάκια, τα Γαλλάκια, φοράει τη φανέλα με τον Ρονάλντο ή τη Hanna Montana είτε στην Ουγγαρία γεννήθηκε είτε στην Αυστραλία είτε στη Φωκίδα, εθίζεται στο Sony playstation όποια γλώσσα κι αν μιλάει, οι ίδιοι ήρωες (ο Άλβιν, ο Μικρός Νικόλας, η Μπάρμπι, η Ντόρα, ο Μπάτμαν, η Ποκαχόντας) μπαινοβγαίνουν στα όνειρά τους, αφού αυτούς βρίσκουν σε όλα τα καταστήματα παιδικών ειδών και πάνω στα παγωτά και τις τσίχλες τους, η μία και μόνη «Γουώλτ Ντίσνεϊ» αναλαμβάνει να παγώσει τη φαντασία τους και να τα εφοδιάσει με τις πολιτικώς ορθές «αξίες» που παράγει η βιομηχανία της.
Είναι σίγουρα ευχάριστο να χεις στο σπίτι σου πέντε παράθυρα κι όχι ένα, για να παίρνει αέρα ο νους σου, κι οι παλαιότεροι έχουμε να ζηλέψουμε τους επίγονους σε πολλά, σε πάρα πολλά. Μάλλον όμως δεν είναι εξίσου ευχάριστη αυτή η «οικουμενικότητα» που κονιορτοποιεί τις ιδιαιτερότητες και πολτοποιεί τις ευαισθησίες ούτε και το γεγονός ότι τα παιδιά πελαγώνουν πρόωρα μέσα στα άπειρα θραύσματα των πληροφοριών που συνιστούν το ηχητικό και εικονικό περιβάλλον τους, την εντελώς καινούργια «φύση» τους. Αν το καλοσκεφτούμε, τα «πρωτάκια» είναι «παλιοσειρές » πριν πάνε σχολείο τους.

Καλη χρονιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s