Ταυτότητα;

Photo: Phey Palma

Τοίχος Φωτιάς…!

Photo: Valerie Gache AFP – Getty Images

Μας έκαψες ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Ακόμη και τις ψυχές μας!

Photo: Τατιάνα Μπόλαρη – Eurokiniss, synFOTOGRAFIA

Σήμερα δεν ξημέρωσε απλά μία δύσκολη ημέρα. Το ξημέρωμα έφερε μαζί του τον χειρότερο εφιάλτη μου. Δε θα σου πω πως ξύπνησα και ήρθα αντιμέτωπη με αυτόν γιατί πολύ απλά δεν κοιμήθηκα ποτέ. Μα πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε να κλείσεις έστω και για ένα δευτερόλεπτο τα μάτια σου όταν δε γνωρίζεις αν έχεις σπίτι, αν ζουν οι δικοί σου, αν σώθηκαν οι εκατοντάδες άνθρωποι που έπεσαν στη θάλασσα για να σωθούν.

ΚΑΠΟΙΟΣ αποφάσισε να μας καταστρέψει τις ζωές. ΚΑΠΟΙΟΣ θέλησε να δει εκατοντάδες ανθρώπους να προσπαθούν να σώσουν έστω και κάτι μικρό από την περιουσία τους. ΚΑΠΟΙΟΣ αποφάσισε να βάλει σε κίνδυνο τη ζωή εκατοντάδων παιδιών. ΚΑΠΟΙΟΣ αποφάσισε πως δεν υπάρχει λόγος να υπάρχουν δέντρα. ΚΑΠΟΙΟΣ χθες το βράδυ έφερε τη συντέλεια σε υλικό και ψυχικό επίπεδο.

Ξέρεις τι είναι να μην μπορείς να φτάσεις στο σπίτι σου; Ξέρεις τι είναι να βλέπεις φλόγες και εσύ απλά να είσαι θεατής; Ξέρεις τι είναι να χάνεις τον μπαμπά σου μέσα στη φωτιά γιατί πολύ απλά είναι 60 ετών και έχει μοχθήσει για το σπίτι του; Έχεις ακούσει κραυγές των δικών σου ανθρώπων στο τηλέφωνο; Έχεις νιώσει στο πετσί σου τι σημαίνει το ρήμα ΚΑΙΓΟΜΑΙ; Δεν έχεις δει ΤΙΠΟΤΑ μάλλον για αυτό αποφάσισες να μας ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΙΣ. Σε εσένα μιλάω, στον υπαίτιο.

Το χθεσινό βράδυ ήταν δύσκολο για όλους μας. Η φωτιά στο Νέο Βουτζά, το Μάτι και τη Ραφήνα έκαιγε από τις 18.00 περίπου το απόγευμα. Δεν πρόλαβα ποτέ να φτάσω σπίτι μου. Ήρθα απλά αντιμέτωπη με έναν δρόμο κλειστό και ένα μαύρο ουρανό από πάνω. Οι άνθρωποι έτρεχαν, η φωτιά άλλαζε κατεύθυνση, ο αέρας όλο και δυνάμωνε. Ξέρεις τι είναι να βλέπεις τις φλόγες και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα; ΤΙΠΟΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Aυτό ακριβώς έζησα.

Ξαφνικά ο κόσμος στο Μάτι εγκλωβίστηκε και έτρεξε να σωθεί στη θάλασσα. Ξύπνα λίγο, ταρακούνησε το είναι σου και σκέψου πως είμαστε στο 2018. 23 Ιουλίου του 2018 πάνω από 400 άτομα ψάχνουν σωτηρία κολυμπώντας στη θάλασσα. Σε ποια εποχή ζούμε ρε γαμώτο;

Νόμιζες πως οι εικόνες του Τιτανικού υπάρχουν μόνο στο σινεμά; Και όμως ΟΧΙ. Τσίμπα λίγο το χεράκι σου και συνειδητοποίησε πως οι βάρκες που είδες χθες στην τηλεόραση δεν ήταν ταινία μικρού μήκους. Ήταν reality. Ήταν οι δικές μου χθεσινοβραδινές στιγμές. Τις είδα, έδωσα ρούχα μου σε αυτούς τους ανθρώπους που κολυμπούσαν πάνω από 4 ώρες για να σωθούν. ΕΣΥ που τα έκανες αυτά τι θα πεις στη μαμά μιας 14χρονης που πνίγηκε στα ανοιχτά της Ραφήνας; Χαίρεσαι πολύ για την έκταση που κάηκε και ίσως αγοράσεις σε λίγα χρόνια κοψοχρονιά; Καταλαβαίνεις τι έκανες; Πέθανε κόσμος. Το καταλαβαίνεις;

Μητέρες κοιτούσαν τις βάρκες του λιμενικού και προσπαθούσα να καταλάβουν αν είναι μέσα τα παιδιά τους. Νιώσε το λίγο. Ένα παιδάκι περίπου 6 χρονών, τυλιγμένο με αντρικά πουκάμισα απλά έλεγε πολύ σιγανά «μαμά μου μην κλαις, είμαστε στη στεριά». Tι να του πεις; Το πόσο άτυχο είναι που μεγαλώνει σε έναν τέτοιο απάνθρωπο κόσμο ενηλίκων; Ντράπηκα και απλά να το κοιτάξω. Ντράπηκα πολύ!

Η σημερινή μέρα είναι απλά ΜΑΥΡΗ. Δε νομίζω πως υπάρχει λόγος να σου γράψω κάτι για τις χαμένες περιουσίες. Απλά εσύ που με διαβάζεις βοήθησε με το δικό σου τρόπο. Ξέρω πως εσύ δεν είσαι σαν ΕΚΕΙΝΟΝ.

Καληνύχτα Ελλάδα του 2018.

Ερμιόνη Σαρρή

Εθνική Τραγωδία!

23 Ιουλίου 2018, Τεράστια Οδύνη – Ανείπωτη Τραγωδία

Σιωπή!

Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές…

Στον τροπικό του Καρκίνου.

Η φωτιά είχε για τα καλά ανάψει, οι πιο μεγάλοι από μας άρχισαν να κάνουν μεγάλους σάλτους πάνω από αυτήν, ενώ εμείς οι μικρότεροι δυσκολευόμασταν να πιστέψουμε, να εμπιστευτούμε, τα πόδια μας, να δώσουμε μια, να βγάλουμε φτερά, να την ξεπεράσουμε.
Το καλοκαίρι είναι του φτωχού και τη ζέστη την παλεύεις με το καυτό, μου το δίδαξαν στην έρημο, μέσα στη Σαχάρα εκεί όπου και οι πέτρες στενάζουν, αν σταθείς σιωπηλός ήρεμος θα νιώσεις τον καημό και την αντάρα τους.
Στέκομαι μακριά από την κάψα τους, ξένος, περαστικός ταξιδιώτης, δεν κατάφεραν, δεν το θέλησαν ποτέ, να με κάνουν ρυτίδα τους.
Στον Ιούνη τον Λαμπαδάρη, στη γιορτή του, τέτοιες μέρες στέκομαι στην φωτιά, που θεριεύει για χάρη του. Είναι το έθιμο παλιό, είναι που το προγραμμένο μήνυμα στα κύτταρα μας εξακολουθεί να φωτίζει το δρόμο μας και άθελα του μάς δείχνει την πορεία.
Την παραμονή της γιορτής του Άι Γιάννη, σαν σήμερα, ανάβουν φωτιές, μεγάλες, στις φτωχογειτονιές του Πειραιά, στα Λεμονάδικα, εκεί που και ο Βαμβακάρη υμνούσε τον έρωτα και παθιαζόταν με τους στίχους, οι γείτονες από νωρίς τριγυρνούσαν μαζεύοντας τα πιτσιρίκια στη σειρά.
Τα ξύλα στοίβες, ψιθύριζαν, ετοίμαζαν μεγάλο πανηγύρι θα εξοριζόταν πάλι το κακό που δε μας άφησε ποτέ σε ησυχία, μας προκαλούσε άλλοτε με μάτια κι άλλοτε έχοντας πόδια λάγνα και τρυφερά.
Έθιμα που για μια στιγμή έλεγες πως έσβησαν, πήραν το δρόμο των παλιών Θεών και στάθηκαν στη πίσω όψη ενός ξεχασμένου παιδικού βιβλίου, της μικρής ανιστόριτης νιότης μας.
Φαίνεται πως ο προγνωστικός ήχος, ο Κλήδονας* της μέρας, είναι ο ήχος που μετασχηματίζεται, μέσα από τη βίαιη αλλαγή, το ξύλο, που δίνει θερμότητα ζεσταίνει τις από καιρό κρύες καρδιές, μας καλεί να κάψουμε το από καιρό τελειωμένο, άχρηστο κομμάτι μας.
Μέσα στην έρημο το καυτό θεόγλυκο τσάι είναι που ξεδιψά, ούτε σκέψη για το παγωμένο, μέσα στην άνυδρη από συναισθήματα μα και παρορμήσεις πόλη, είναι η συνεύρεση, το κοινό και πιθανά ανόητο νοιάξιμο που ανοίγει τα κουτσουρεμένα φτερά μας. Ξανακάνει, ξαναγεννά ανθρώπους, εκείνα τα μοιραία θηλαστικά που ξέφυγαν από την κιβωτό και το πάλεψαν μάταια μοναχά τους.

* κληδών: αρχική σημασία “προμήνυμα”. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση οι ανύπαντρες κοπέλες μαντεύουν το όνομα του μελλοντικού συζύγου. Για ψέματα και υπερβολές χρησιμοποιείται και η φράση “αυτά τα λένε στον κλήδονα”

Μανώλης Δημελλάς, Εικονολήπτης Επικαίρων – Συγγραφέας

via: εάν, (ένθετο του 24grammata.com)

Δείτε:

Γάτες!

Mimi Vang Olsen «Cats«

Τα ζώα είναι αυτά που είναι:
Καθαρή φύση. Τίμια κοιτάνε,
κατάματα. Ο άνθρωπος, έξω απ’ τη φύση,
αναζητά.
Το ζώο είναι. Ο άνθρωπος γίνεται. Αν μπορεί.
Πρόσεξε αυτόν που δεν αγαπά τα ζώα.
Η ανθρωπιά του αδύναμη. Το ζώο μέσα του
αντιδρά. Πρόσεξε αυτόν
που δεν αγαπά τις γάτες. Κάπου
φοβάται. Κάπου τρέμει. Κάπου, κρύβεται.
Ο Χίτλερ μισούσε τις γάτες. Κι ο Καίσαρας. Κι ο Ναπολέων.
Όλοι οι τύραννοι. Οι δικτάτορες. Οι κήνσορες.
Βλέπουν στις γάτες τα όρια της δύναμής τους.
Γάτα στο τσίρκο; Ποτέ! Αδιαμαρτύρητα πεθαίνουν
αλλά δε δαμάζονται. Η πιο ανθρώπινη αρετή
φωλιάζει στις γάτες.

Ν. Δήμου από το Βιβλίο των γάτων (1977)

Ο χαρταετός!

gikas_xartaetosΝίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας – «Χαρταετοί στην Ακρόπολη»

[…] Είδες ποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά; Δεμένη από χιλιάδες σπάγκοι ν” ανεβαίνει στα ουράνια; Ε, λοιπόν, ούτε είδες ούτε θα μεταδείς ένα τέτοιο θάμα. Αρχινούσανε την Καθαρή Δευτέρα -ήτανε αντέτι- και συνέχεια την κάθε Κυριακή και σκόλη, ώσαμε των Βαγιών. Από του Χατζηφράγκου τ” Αλάνι κι από το κάθε δώμα κι από τον κάθε ταρλά του κάθε μαχαλά της πολιτείας, αμολάρανε τσερκένια.

Πήχτρα ο ουρανός. Τόσο, που δε βρίσκανε θέση τα πουλιά. Για τούτο, τα χελιδόνια τα φέρνανε οι γερανοί μονάχα τη Μεγαλοβδομάδα, για να γιορτάσουνε την Πασχαλιά μαζί μας.
Ολάκερη τη Μεγάλη Σαρακοστή, κάθε Κυριακή και σκόλη, η πολιτεία ταξίδευε στον ουρανό. Ανέβαινε στα ουράνια και τη βλόγαγε ο Θεός. Δε χώραγε το μυαλό σου πώς μπόραγε να μένει κολλημένη χάμω στη γης, ύστερ΄από τόσο τράβηγμα στα ύψη.

Και όπως κοιτάγαμε όλο ψηλά, τα μάτια μας γεμίζανε ουρανό, ανασαίναμε ουρανό, φαρδαίνανε τα στέρνα μας και κάναμε παρέα με αγγέλοι. Ίδια αγγέλοι κι αρχαγγέλοι κορονίζανε ψηλά. Θα μου πεις, κι εδώ, την Καθαρή Δευτέρα, βγαίνουνε κάπου εδώ γύρω κι αμολάρουνε τσερκένια. Είδες όμως ποτέ σου τούτη την πολιτεία ν” αρμενίζει στα ουράνια; Όχι. Εκεί, ούλα ήταν λογαριασμένα με νου και γνώση, το κάθε σοκάκι δεμένο με τον ουρανό.

Αυτά είχα να σου πω. Ήτανε θάμα να βλέπεις ολάκερη την πολιτεία ν” ανεβαίνει στα ουράνια. Να, για να καταλάβεις, ξέρεις το εικόνισμα, που ο άγγελος σηκώνει την ταφόπετρα, κι ο Χριστός βγαίνει από τον τάφο κι αναλήφτεται στον ουρανό, κρατώντας μια πασχαλιάτικια κόκκινη παντιέρα; Κάτι τέτοιο ήτανε.[…]

Κοσμάς Πολίτης, «Στου Χατζηφράγου»

Κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία…!

Σχολείο (αβγοτέμπερα και μολύβι), Φωτεινή Στεφανίδη

Κάθε χρόνο τον Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία,
Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.
Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και…
τετράδια για τα παιδιά τους.
Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους
και την τελευταία δεκάρα,
όλο παράπονο
που η γνώση είναι τόσο ακριβή.
Κι όμως μήτε που υποπτεύονται
Πόσο κακή είναι η γνώση
Που προορίζεται για τα παιδιά τους

(Μπέρτολτ Μπρεχτ, «76 ΠΟΙΗΜΑΤΑ», μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη, εκδόσεις «Θεμέλιο»)

Καλή Πρωτομαγιά!

Πρωτομαγιά, Σωτήρης Ζήσης, Λαϊκός Ζωγράφος

Έλα στο κεφάλι το ξανθό
Να σου βάλω τ’ όμορφο στεφάνι
Που για σε όλη νύχτα το’ χω κάνει,
Να στολίσω μ’ άνθια τον ανθό.

Ιδέ το! τι ωραία που θα πάει
Του ξανθόχλωμού σου κεφαλιού!
Από τα υστερνά είναι του Απριλιού
Κι απ’ τα πρώτα λούλουδα του Μάη.

Κι έτσι με τα ρόδα στα μαλλιά
Κι έτσι στα ολόλευκα ντυμένη,
Να θαρρώ πως σφίγγω αναστημένη
Την Πρωτομαγιά στην αγκαλιά!

ΠρωτομαγιάΠέτρος Βασιλικός (Κώστας Χατζόπουλος)

Δείτε:

Κωνσταντίνος Χατζόπουλος (Αρχείο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ)

Το άρωμα… της πόλης μου

plateia_mv
Πλατεία, Βαξεβάνογλου Μαρία [υδατογραφία 2004]

Δεν μπορώ να υποδεχτώ τον πρωτότοκο γιο του καλοκαιριού με μια εικόνα αγαπημένου γαλάζιου, προκλητικού και ερωτεύσιμου πελάγους, γιατί ζω στα «Ηπειρωτικά»… και Βόρεια. Σας εύχομαι όμως μέσα από την ευωδιαστή μοσχομυριστή Σέρρες που βρίσκεται στην καλύτερη της «ώρα»…καλό καλοκαίρι!!!
Δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί ψηφιακός διαμοιρασμός αρωμάτων και έτσι θα προσπαθήσω να το μυρίσετε από τις λέξεις!
Αχχχχ καλοκαιράκ…ι ανοιχτά παράθυρα, ανοιχτές καρδιές. Σκέφτομαι αν ένα άρωμα χαρακτηρίζει μια γυναίκα…τότε γιατί να μη χαρακτηρίζει και μια πόλη! Η δική μου λοιπόν πόλη τούτες τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού…μοσχοβολά από άκρη σε άκρη και μας «μεθά» με το άρωμα της φλαμουριάς! Από την είσοδο της πόλης σαν έρθεις, ή κατηφορίζοντας από την Ακρόπολη (Κουλάς), ή πάλι περιδιαβαίνοντας τα στενά των πεζόδρομων σαν σουρουπώσει….και κυρίως περπατώντας τη Μεραρχίας προς το Σιδηροδρομικό Σταθμό μεθάς από το άρωμα της και αφήνεσαι σε μια μοναδική πανδαισία έντονων αρωμάτων. Ένα διάχυτο μεθυστικό άρωμα καθιστά τη τσιμεντούπολη μου σε «ερωτεύσιμη» σαγηνευτική πόλη και αναδύει τόσες μνήμες από τους κύκλους της ζωής μου.
Περπατώ και ξεπροβάλλουν οι Σερραίοι και οι Σερραίες καλοντυμένοι να βολτάρουν στη Μεραρχίας, να κάθονται στα ζαχαροπλαστεία, να τρώνε στη «Συκιά» με τα άσπρα χαλίκια και να διασκεδάζουν στις «Φλαμουριές» και στου «Καρεκλά»…και εμείς παιδιά με ένα κασάτο στο χέρι…να τρέχουμε ανέμελα!
Μυρωδάτη η πόλη, πολύβουη και μεθυστική θαρρείς πως προσπαθεί να ξελογιάσει τους κατοίκους της και να τους κρατήσει από τη μαζική απόδραση τους όταν θα προσπαθούν να δραπετεύσουν σε λίγο από την καυτή, αποπνιχτική αγκαλιά του θέρους της. Τότε αποδέχεται την ήττα της από τις «θαλασσινές ερωμένες»… των κατοίκων της. Τώρα όμως είναι αλλιώς!
Αυτές οι πρώτες νύχτες του καλοκαιριού είναι δικές της… δικές μας. Νιώθω ποτισμένο το δέρμα μου από το άρωμα της φλαμουριάς από την καλημέρα ως την καληνύχτα μου και ετοιμάζομαι να μαζέψω και να αποξηράνω τα φύλλα της για να κρατώ το άρωμα της για τις άοσμες …νύχτες του χειμώνα!
Η Σανέλ έλεγε πως μια γυναίκα χωρίς άρωμα δεν έχει μέλλον …προτείνω λοιπόν στους κρατούντες να φυτέψουν και άλλες φλαμουριές… γιατί η Σέρρες έχει το άρωμα της και θέλω να το έχει και στο μέλλον…και να το μυρίζω με τα εγγόνια μου…λέγοντας τους παραμύθια…για τη φλαμουριά!!!
Καλώς ήλθες καλοκαίρι!

Σύλια Ζέττα, Φιλόλογος

«Καλό φθινόπωρο»… με μαύρη ψυχή βαθιά!

prosfygopoulo-nekro-527

Που να σε κρύψω γιόκα μου να μη σε φθάνουν οι κακοί..

* Θα παρακαλούσα να μην υπάρχουν like, μόνο σχόλια από όσους φίλους το επιθυμούν